เยื่อกันน้ำและระบายอากาศได้

เยื่อกันน้ำที่ระบายอากาศได้ (กระดาษที่ระบายอากาศได้) เป็นวัสดุกันน้ำชนิดใหม่ที่มีโมเลกุลสูง ด้านกระบวนการผลิต ข้อกำหนดทางเทคนิคสำหรับเยื่อกันน้ำที่ระบายอากาศได้มีความเข้มงวดกว่าเยื่อกันน้ำแบบทั่วไปอย่างมาก นอกจากนี้ ด้านคุณภาพ เยื่อกันน้ำที่ระบายอากาศได้ยังมีคุณสมบัติเชิงหน้าที่ที่วัสดุกันน้ำอื่นๆ ไม่มี โครงสร้างหลักของเยื่อกันน้ำที่ระบายอากาศได้ประกอบด้วยสามชั้น ได้แก่ ผ้าไม่ทอแบบสปันบอนด์จากโพลีโพรพิลีน (PP spunbond non-woven fabric), ฟิล์มระบายอากาศได้จากโพลีเอทิลีน (PE high-molecular breathable film) และผ้าไม่ทอแบบสปันบอนด์จากโพลีโพรพิลีน (PP spunbond non-woven fabric) หน้าที่หลักของผ้าไม่ทอแบบสปันบอนด์คือการเพิ่มความแข็งแรงต่อแรงดึงและความดันไฮโดรสแตติก รวมทั้งปกป้องชั้นกลาง (ฟิล์มระบายอากาศได้) ส่วนความสามารถในการระบายอากาศที่แท้จริงเกิดขึ้นผ่านฟิล์มระบายอากาศได้จากโพลีเอทิลีน (PE high-molecular breathable film) ที่อยู่ในชั้นกลาง

โดยทั่วไปใช้ในงานก่อสร้างสำหรับโครงสร้างเหล็กและโครงสร้างไม้ เช่น คอนกรีต ผนังก่ออิฐ โครงสร้างเหล็ก และโครงสร้างไม้ โดยส่วนใหญ่ใช้ในงานระบบกันซึมของหลังคาและผนังอาคาร

เยื่อหุ้มกันน้ำและระบายอากาศได้สามารถใช้งานได้สำหรับการกันน้ำและการซึมผ่านของก๊าซในโครงสร้างต่าง ๆ เช่น คอนกรีต ผนังก่ออิฐ โครงสร้างเหล็กและไม้ หลังคากระเบื้อง และหลังคาโครงสร้างเหล็ก ผลิตภัณฑ์นี้วางทับชั้นฉนวนความร้อนของหลังคาหรือผนังอาคาร โดยอาศัยคุณสมบัติในการกันน้ำและระบายอากาศได้ ในด้านหนึ่ง สามารถปกป้องวัสดุฉนวนความร้อนจากการรุกล้ำของความชื้นจากภายนอกได้มากที่สุด และในอีกด้านหนึ่ง ยังสามารถขจัดความชื้นภายในโครงสร้างอาคารออกได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงช่วยรักษาชั้นฉนวนความร้อนและโครงสร้างอาคารให้คงทนนาน ทำให้ประหยัดพลังงาน เพิ่มความทนทานของอาคาร และรับรองคุณภาพอากาศภายในอาคาร